Eenzaamheid

Om over na te denken

31 augustus 2007

Soms zie je dat een beetje tijd,
een eenzame toch zo verblijd,
bezoek van vriend of een vriendin,
zien zij als groot gewin.

Van heel veel mensen in de nood,
is d ' eenzaamheid toch o zo groot,
het brengen van een bloemen groet,
doet hen vaak ontroerend goed.

Alleen te zijn met angst en pijn,
wat moet dat toch verschrikkelijk zijn.
het zien van 'n onverwachte gast,
verzacht de pijn, zodat 't draaglijk was.

Zo ook een keertje telefoon,
vroeger was dat heel gewoon,
maar als je heel alléén nog staat,
is ’t zo weinig, dat die bel nog gaat.

Maar ook hen een kaart of briefje sturen,
moest dat écht nu zolang duren,
want een enkel woordje bij de post,
had even uit de sleur verlost.

Is eenzaamheid hun eigen schuld,
is 't iets wat ons met schrik vervult,
toch is voor hen, ook vaak de wens,
te mogen begroeten 'n "buitenmens".

Zo kwam ik bij een zieke vrouw,
haar gezicht stond triest en grauw,
ik zag aan haar ze had geschreid,
'k heb mijn armen om haar geleid.

Maar toen ik later huiswaarts ging,
begreep 'k heel goed, er was één ding,
ik troostte wél bij haar geween,
maar, eenzaamheid oplossen, kunt U alleen.

Heer, troost Gij toch in dat eenzame lot,
blijft Gij de "altijd aanwezige" God,
want dat verlangt de ziel het meest,
Uw nabijheid, Vader, Zoon en Heilige Geest.

1 Johannes 4: 7-21
Romeinen 13: 8-10

E. Mens-van Wijk


Zie ook